médecine familiale North scottsdale http://pilulesfrance.com/antispasmodique/doliprane-pas-cher/ programme d扐ustin alcoolisme et l抋bus

Articles in Category: In de pers

Metro: Hopelijk dit jaar een n贸g beter wielerseizoen

Geschreven door Joost op donderdag 19 maart 2015

Bauke Mollema en Wout Poels hebben vroeg in het seizoen al hun visitekaartje afgegeven. Poels won de vierde etappe van Tirreno-Adriatico en Mollema eindigde als tweede in het klassement. De Nederlandse wielrenners zetten daarmee de goede vorm van 2014 voort.

Interview met telegraaf.nl na de overwinning in Tirreno

Geschreven door Ido Hoeijmakers op zaterdag 14 maart 2015

http://www.telegraaf.nl/tv/telesport/wielersport/23801633/___Knecht__Poels_steelt_show_in_Tirreno__.html

Knecht' Poels steelt show in Tirreno

Wout Poels maakte er zaterdag in Itali毛 een show van. De Nederlandse coureur van Sky zette in de vijfde etappe van de Tirreno-Adriatico diverse grote namen te kijk. Dankzij een knappe ritzege gaat de Limburger aan de leiding in het algemeen klassement. "Ik hoef nu niet meer te knechten."

Nu sport

Geschreven door Ido Hoeijmakers op zaterdag 27 september 2014

http://www.nusport.nl/wielrennen/3888224/poels-in-topvorm-kunnen-we-alle-negen-top-tien-rijden.html 聽

Wout Poels is onder de indruk van de sterkte van de Nederlandse mannenploeg die zondag van start gaat bij de wegwedstrijd van de WK wielrennen in Ponferrada.

"We hebben niet echt een afmaker in huis, maar ik denk dat we alle negen in de top tien kunnen rijden als we top zijn", zegt de Limburger in gesprek met NU.nl.

Bauke Mollema en Tom Dumoulin zijn de kopmannen van de Nederlandse equipe. Naast Poels starten Wilco Kelderman, Tom-Jelte Slagter, Pieter Weening, Stef Clement, Steven Kruijswijk en Dylan van Baarle.

"Bauke en Tom staken er in de laatste World Tour-koersen bovenuit, dan is de keuze snel gemaakt", aldus Poels. "Maar we moeten de kansen wel spreiden, niet te snel mensen opofferen. Misschien is een van die twee mannen niet goed, dan hebben we er nog zeven."

Kermiskoers

Als het koersverloop volgens plan gaat, schikt Poels zich in een rol als knecht. "Ik denk aan een ondersteunende rol, maar dat betekent wel de mannen in vorm steunen aan het einde. We moeten het eerder opofferen van renners aan de echte favorieten overlaten."

"Ik hoop wel dat dat gebeurt, dan komt de schifting wat makkelijker. Ik zou het mooi vinden als de koers snel hard gemaakt wordt. Vaak is het in zo'n lange klassieker, zeker nu met meer dan 250 kilometer, vaak wachten, wachten en nog eens wachten."

De 26-jarige Poels, die begint aan zijn derde WK, staat naar eigen zeggen in ieder geval in topconditie aan de start.

"Ik voel me goed, na de Giro was ik vermoeider dan na de Vuelta. Ik heb tussendoor zelfs nog een kermiskoers gewonnen, al is dat wel wat anders dan een WK haha."

Colum van Thijs Zonneveld in AD

Geschreven door Ido Hoeijmakers op vrijdag 23 mei 2014

http://www.ad.nl/ad/nl/5598/Sportcolumnisten/article/detail/3660224/2014/05/23/De-herinnering-aan-die-ambulance-in-Metz-vervaagt-langzaam.dhtml聽

Zijn iele lichaampje lag gedrapeerd over een brancard. Zijn gezicht was zo grijs als het wolkendek boven Emmeloord. Over zijn wangen liepen tranen en in zijn ogen was angst te lezen. Hij kreunde nog een keer. En daarna gingen de deuren van de ambulance dicht.

Met loeiende sirenes verdween Wout Poels uit de Tour de France.

Zeshonderdzesentachtig dagen geleden is het, maar het beeld van Wout op een ambulance-brancard staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Zelden heeft 茅茅n sc猫ne me zo diep geraakt. Het was z贸 zielig hoe hij daar lag. Bambi zonder moeder, maar dan een miljoen keer erger.

Het was alsof mijn kleine broertje daar lag. Dat komt omdat mijn eigen broertje ook Wout heet, maar vooral omdat Wout (ik moet me inhouden om geen Woutje te schrijven) destijds het kleine broertje was van het halve peloton. Toen hij begon te fietsen was hij zo jong, zo dun, zo lief, zo bleu en sprak hij met een g zo zacht als de cavia van zijn buurmeisje.

Bij zijn eerste ploegje - met de welluidende naam Fondas P3 Transfer - reed hij met zijn grote broer (Norbert) in de ploeg, maar de rest van zijn ploegmaten was 贸贸k zijn grote broer. Ik was erbij toen hij het in een kleine etappekoers in Spanje aan de stok kreeg met een stel doorgesnoven Portugezen. Ze waren boos dat het kleine dunne jochie ze bij elke bergsprint te kakken zette. Na de finish van een van de laatste etappes liep het uit de hand. Een van de Portugezen trok zijn achterwiel uit zijn fiets en ging Woutje te lijf, zwaaiend met het wiel. Maar voordat hij Wout kon raken had hij zelf een ros voor zijn kanis te pakken: ploeggenoot Reinier Honig was tussenbeide gesprongen. Want van Woutje blijf je met je tengels af.

Wat ook meespeelde: hij was belachelijk goed. Iedereen in zijn omgeving wist: op dit jongetje moeten we zuinig zijn. Als de weg omhoog liep begon hij als vanzelf te fladderen; als broekie versloeg hij al klimmers van naam en faam. Niets stond hem in de weg om wedstrijden te winnen waar de meeste renners alleen maar van kunnen dromen.

Tot die ene val, zeshonderdzesentachtig dagen geleden.

Zijn lichaam en zijn carri猫re lagen aan diggelen. Zijn ribbenkast was veranderd in een IKEA-bouwpakket waarvan de handleiding kwijt was, zijn nier en zijn milt waren gescheurd. Het was niet langer de vraag wat hij allemaal zou winnen, maar 贸f hij ooit nog zou fietsen.

De val heeft hem uiteindelijk anderhalf jaar gekost. Van een ziekenhuisbed naar zijn eigen bed, van zijn eigen bed naar de bank, van de bank naar een halfuurtje fietsen - en uitgeput thuiskomen. Toen hij weer terug was in het peloton moest hij het doen met een niveau dat (vaak) niet het zijne was en met de twijfel of het ooit allemaal nog goed zou komen.

Het 铆s goedgekomen. Hij rijdt nog altijd te vaak van achteren in het peloton omdat hij schrik heeft voor het gedrang, maar met zijn lichaam is niets mis meer. In het voorjaar won hij al een etappe in de Ronde van het Baskenland, en in deze Giro staat hij halverwege achtste in het klassement. Hij klimt met de besten en gisteren reed hij een tijdrit om een puntje aan te zuigen. De herinnering aan de ambulance in Metz vervaagt langzaam, maar zeker.

Als het geluid van loeiende sirenes in de verte.

Bron AD.nl聽